Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, σε ένα κάθετο δρόμο της Αχαρνών. Το φυσικό μου περιβάλλον ήταν και είναι η άσφαλτος, τα πεζοδρόμια, το τσιμέντο, οι πολυκατοικίες, τ’ αυτοκίνητα και οι κάδοι σκουπιδιών. Εγώ και τ’ αδέσποτα! Οι έννοιες «χωριό», «φύση», «δάση», «βουνά» μου μοιάζουν σαν κουβέντες από εκπομπές του National Geographic και των τηλε-ταξιδιών της Τσόκλη…
Η εικόνα μου για τα πράγματα είναι αυτή που αποκτάς κοιτώντας από ψηλά τους ακάλυπτους και από χαμηλά τα ρετιρέ. Στενή, περιορισμένη και οριοθετημένη. Άλλοτε από άσπρες πλάκες και άλλοτε από βρωμερές και ξεφτισμένες τέντες. Είναι αυτή που γεννιέται ακούγοντας από το παραθυράκι του φωταγωγού το καζανάκι του πάνω να αδειάζει ενώ κάπου αλλού ένα μωρό σκούζει. Είναι αυτή που πνίγεται από την τηγανίλα και τον βόμβο των απορροφητήρων!
Οι φίλοι μου, παιδιά της πόλης κι’ αυτοί, λένε ότι είμαι λιγάκι ανισσόροπος. Ο πρώτος παντρεύτηκε, έκανε ένα παιδί και τρία χρόνια μετά χώρισε. Αρραβωνιάστηκε μια άλλη οκτώ μήνες μετά το χωρισμό. Ο δεύτερος επίσης, παντρεύτηκε μία απαράδεκτη μετά από μεγάάάάάλη περιόδο «γνωριμίας» και έκανε επίσης, ένα παιδί. Όμως, δεν παρέλειψε να ξενογαμάει τακτικά όποια γκόμενα έβρισκε μπροστά του. Ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά. Ούτε καν ανεκτά. Η απαράδεκτη άρχισε να γκρινιάζει και είχαν ετοιμαστεί να το διαλύσουν. Και ενώ ο τύπος είχε αρχίσει να το ψάχνει (έπαιρνε συμβουλές από τον πρώτο)… έκανε και δεύτερο παιδί με την απαράδεκτη! Τέλος, ο τρίτος ανακάλυψε την πρέζα στα 32… Και μετά λένε εμένα ανισσόροπο…
Το κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικό μου status (sic) είναι αυτό της G700. Τα «επίσημα» εισοδήματά μου είναι κοντά στα μίζερα 680€ με ότι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητά μου. Σκέφτομαι και μετράω τα πάντα. Πόσο έχει αυτό, πόσο έχει εκείνο, αν πάρω αυτό θα μπορέσω να πάρω κι’ εκείνο; Μιζέρια δηλαδή… Πίνω ένα ποτό μόνος μου και από μισό με την δικιά μου… Χάλια! Όμως, αντί να κάτσω στον κώλο μου και να μυξοκλαίω ξεκίνησα εδώ και κάτι μήνες την κλασσική νέο-ελληνική φάμπρικα. Ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά λυκείου! Πρωτότυπο; Τα παιδιά τ’ αντιμετωπίζω με κάποια συμπάθεια. Είναι στην πλέον αναξιοπρεπή φάση της ζωής τους, όπου όλοι τα έχουν κλασμένα. Επιπλέον, κουβαλάνε το τεράστιο άγχος της επιλογής του τί θα κάνουν στην υπόλοιπη ζωή τους, τη στιγμή που ούτε το πουλί τους δεν μπορούν να βάλουν να κατουρήσει. Από την άλλη, οι ταλαίπωροι γονείς το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να χρηματοδοτούν αυτή την παράνοια… Ω, πόσο συμπάσχω! Αλλά μην ξεχνιόμαστε κιόλας…
Μια απογοητευτικά μεγάλη μερίδα έχει ήδη προσανατολιστεί στο δόγμα «κάνε ότι νομίζεις αρκεί ν’ αναγνωρίζεται από το Δημόσιο». Και να μπροστά μου, πιτσιρίκια που αντί να είναι έξω να ερωτεύονται, να πηδιούνται ή να σπάνε καμία βιτρίνα, κάθονται – από τώρα – και ψειρίζουν προκηρύξεις σκατοθέσεων σε κάτι κουραδο-οργανισμούς! Ετοιμάζουν τη θηλιά του συμβασιούχου, πολύ πριν μπουν σε καμιά σχολή, πολύ πριν πάρουν το πτυχίο τους! Σα να τους βλέπω μπροστά μου με το φάκελο Δημοσίου παραμάσχαλα… Φωτογραφίες, έτοιμα επικυρωμένα αντίγραφα ταυτότητας, αντίγραφα απολυτηρίων, στυλό μπλε και μαύρο, παράβολα, διευθύνσεις και τηλέφωνα ΑΣΕΠ, ΚΕΠ, υπουργείων! Και όλα αυτά για μια εξάμηνη σύμβαση! Και έτοιμα να φτύσουν το όποιο μελλοντικό πτυχίο τους προκειμένου να δώσουν εξετάσεις ως απόφοιτοι λυκείου! ΦΤΟΥ ΣΑΣ!
Αυτά τα παιδάκια τα εκδικούμαι προκαταβολικά. Φροντίζω οι τιμές μου να είναι λίίίίίγο τσιμπημένες μόνο και μόνο γιατί όσα απ’ αυτά τα καταφέρουν θα με γδέρνουν μια ζωή, καταλαμβάνοντας μια προσχηματική θέση, κάνοντας απολύτως τίποτα (όταν λέμε «ξύνει τ’ αρχίδια του» υπονοούμε ότι «κάτι» κάνει) και μισθοτροφοδοτούμενοι κα-νο-νι-κό-τα-τα από φράγκα που το ζουμερό κουραδάκι που αποκαλούμε «Ελληνικό κράτος» θα πάρει από μένα για να δώσει σ’ αυτά!
Τι άλλο έμεινε;
Α! Ζω ανάμεσά σας. Αν με δείτε στο δρόμο δε θα με πιάσει το μάτι σας. Φαίνομαι καλός, ευγενικός, φιλικός, συμπαθής και ίσως χαριτωμένος. Και δυστυχώς συνήθως είμαι! Το καλό παιδί της διπλανής πόρτας. Αυτό σκεφτόταν και ο γείτονάς μου (με την χαριτωμένη κόρη) κάθε φορά που μου έλεγε «καλημέρα». Μετά από ένα κολασμένο βράδυ, όπου μαζί με τους «ισορροπημένους» φίλους μου και κάτι CGs κάναμε ΑΙΣΧΗ, δε μου ξαναείπε καλημέρα…
Γιατί;
