Επιτέλους έφυγε ο Ιανουάριος!!! ΟΥΦ! Αμάν πια με την επιμονή του… Αυτός ο μήνας με κούρασε πολύ… Με δύο λόγια τι μου συνέβη.
Να ξεκινήσω από τα καλά πρώτα.
Πήρα προαγωγή και αύξηση! Ναι καλά διαβάσατε! Πήρα … και αύξηση! 350 ολόκληρα και καθαρά ευρώ! Οπότε με παντελονιασμένα σχεδόν 1.000 ευρώ καθαρά μπορώ άνετα να φωνάξω στην G700…
- ΦΑΤΕ ΣΚΟΝΗ ΡΕΕΕΕΕΕ!
- ΕΓΩ ΤΗΝ ΕΠΙΑΣΑ ΤΗΝ ΚΑΛΗ!
- ΕΙΣΤΕ ΖΗΤΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΦΡΑΓΚΟΦΟΝΙΑΔΕΣ!
Έτσι, βάζω σοβαρή υποψηφιότητα για μελλοντικός σκλάβος των τραπεζών δανειολήπτης με απώτερο στόχο την αγορά – τουλάχιστον – των παρακάτω:
- Πολυτελή βίλα 500 τ.μ. με θερμαινόμενη πισίνα, γήπεδο τένις και υπαίθριο μπάρμπεκιου
- Τζιπ 4Χ4 1.000 αλόγων και 7.000 κυβικών για να πηγαίνω από το σπίτι στο γραφείο, από το γραφείο στο σούπερ μάρκετ και από το σούπερ μάρκετ στο σπίτι
- Τηλεόραση HD 150 ιντσών μαζί με «στέρεο» 2.000 watt για να βλέπω τον Μάκη®© τεράστιο και να μου σηκώνεται
Τεράστιε, μέγιστε, τρισδιάστατε και πάνσοφε κύριε διευθυντά μου, μου αλλάξατε τη ζωή! Με μεταμορφώσατε από ανθρωπάριο σε στέλεχος! Από κακομοίρη σε έχω-πιάσει-τον-παπά-απ’-τ’-αρχίδια! Νομίζω… Νομίζω ότι… Νομίζω ότι… ΣΑΣ ΑΓΑΠΩΩΩΩ!
Τα άσχημα τώρα…
Όλο αυτό το μήνα με πήγε μία-μία ίωση-επαγγελματικό ταξίδι. Από την αρχή του μήνα άρχισα πυρετούς, ανακατωσούρες, πονάκια κ.λπ. για να αποδειχτεί απλά ότι ήμουν ένας από τους πολλούς συναδέλφους που αρρώστησαν από το σύνδρομο του «σφραγισμένου κτηρίου». Ξέρετε τώρα. Ίωση εξαιτίας της πηχτής μαλακίας των μηχανικών να σχεδιάζουν τεράστια κτήρια που αερίζονται μόνο με μηχανικό τρόπο. Το αποτέλεσμα; Σε χρόνο dt ξεσπάνε επιδημίες που περιέργως έχουν περισσότερα θύματα στους χαμηλότερους ορόφους… Σύμπτωση;
Τέλος πάντων. Δεν πρόλαβα να συνέλθω και τσουπ βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη για επαγγελματικούς λόγους με σκοπό να διευθετήσω (sic) κάποια σούπερ του-θανατά σοβαρά θέματα. Περιττό να πω βεβαίως ότι θα μπορούσε να βρεθεί άκρη και δια τηλεφώνου από την Αθήνα… Μόλις επέστρεψα με βρήκε δεύτερος γύρος ίωσης. Μάλλον ήταν η πρώτη που δεν είχε περάσει ακόμα. Και με το που ξαναστέκομαι στα πόδια μου τσουπ Τρίπολη αυτή τη φορά για μιά απ’ τα ίδια.
Και μη περάσει απ’ το μυαλό σας ότι πήρα άδεια, έτσι; Στάθηκα βράχος επαγγελματικής και εταιρικής αφοσίωσης με μοναδικό στόχο το καθήκον και τις υποχρεώσεις της δουλειάς. Τι πυρετοί, τι βήχες, τι να τρέχουν οι μύξες μου, εγώ εκεί, στις επάλξεις!
Μπράβο cbad παιδί μου, η εταιρία βασίζεται σε σένα!
Όλο αυτό το διάστημα που έλειπα (αλήθεια τώρα, σας έλειψα λιγουλάκι;) από την blogόσφαιρα συνέβησαν κοσμοϊστορικά γεγονότα τα οποία θα σχολιάσω έστω και καθυστερημένα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Άντε ρε τρελλέ ΜΠΡΑΒΟ!