Χριστόδουλος

Τί να πρωτοπώ γι’ αυτό το τυπάκι. Μας τελείωσε και μάλλον δε θα μου λείψει…

Το εκνευριστικότερο απ’ όλα ήταν η τάση διαχωρισμού του ανθρώπου και του ιεράρχη. Αφού ανακοινώθηκε η ασθένειά του άρχισαν όλοι ξαφνικά να συμπάσχουν, να «καταλαβαίνουν», να είναι λιγότερο αιχμηροί. Πότε αποφασίσαμε ν’ ασχοληθούμε μόνο με την μία πλευρά;

Δηλαδή, το ότι ο μακαρίτης ήταν μπίζνεσμαν, λαοπλάνος, εκμεταλλευτής του αισθήματος του θείου, στυγνός πολιτικός με άποψη και τρόπο να την εφαρμόσει, διαπραγματευτής και εκβιαστής θα το κάνουμε γαργάρα; Επειδή αρρώστησε; Από το ίδιο που υποφέρουν χιλιάδες άγνωστοι; Από το ίδιο που ταλαιπώρησε και τελικά σκότωσε την «δικιά» μας Αμαλία;

Δεν το καταλαβαίνω. Για μένα ο μαλάκας είναι μαλάκας. Και στη δουλειά του και στο σπίτι του. Και το πρωί και το βράδυ. Και με πιτζάμες και με ράσα. Τελεία!

Ελπίζω τώρα να έμαθε αν υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση…